در گفت و گوی پیش رو «مهدی توتونچیان» بیسیم چی شهید مهدی باکری فرمانده دلاور لشکر عاشورا از خاطرات دوران دفاع مقدس و وقایع دوران اسارت ۵ ساله خود می گوید.

 

 

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی مؤسسه فرهنگی پیام آزادگان اصفهان، سریال دولت مخفی روایتی داستانی داشت و فیلمنامه آن بر اساس خاطرات مستند آزاده‌ها نگاشته شده بود، برخی شخصیت‌های این سریال حقیقی هستند و از آنها می‌توان به سید آزادگان سید علی اکبر ابوترابی اشاره کرد.

 

دولت مخفی داستان خود را در سه محور روایت می‌کند، اول مناطق جنگی، دوم شهرهایی که دور از جنگ است و مردم جنگ‌زده را پناه داده‌اند و سوم، اردوگاه‌های عراقی که در بدترین شرایط اسرای ایرانی را در آنجا نگهداری می‌کنند.

 

به همین خاطر سراغ یکی از آزادگان آن دوران رفتم، خاطرات و جزئیات بیشتر دوران اسارت را از وی جویا شدم.

 

قبل از ملاقات او اطلاعاتی از دوستان و آشنایان این آزاده به دست آوردم، او رنج‌های بسیاری کشیده بود، دوران دفاع مقدس و سختی جنگ، ۵ سال اسارت در بغداد، شکنجه‌های طاقت فرسا، مرگبار، سخت‌تر و تلخ‌تر از همه حادثه‌ای که برای فرزندان بعد از دوران اسارت رخ داده بود کار را برایم خیلی مشکل کرد.

 

به دیدار وی رفتم بعد از سلام و احوال پرسی خواستم سوالاتی را که قبلا آماده کردم را شروع کنم، احساس کردم با سوال و جواب نمی‌توانم آنچه که دوست دارم را از زبان‌شان بشنوم، به همین خاطر گفتم حاج آقا ما در خدمتیم؟

 

حاج مهدی پاسخی نداد، از حالتی که داشت حدس زدم که گوش‌هایش در دوران جنگ یا اسارت آسیب دیده، به همین خاطر مجددا و با صدای بلندتر گفتم حاج آقا ما در خدمتیم؟ حاجی گفت: بله بله بنده مهدی توتونچییان متولد ۱۳۴۰ هستم، صاحب سه فرزند، دو دختر و یک پسر، که به تقدیر الهی پسر بزرگ و دختر کوچکم فائزه را طی سانحه‌ای از دست دادم.

 

همین که صحبت از بچه‌ها شد بغض گلویش را گرفت، اشک در چشمانش جمع شد، کنجکاو بودم تا حادثه را از زبانش بشنوم، با صدای آرام پرسیدم در کدام سانحه؟

 

حاج مهدی در حالی که اشک‌های روی صورتش را تند تند پاک می کرد، گفت: در اثر شکنجه‌های بعثی‌ها ضایعه‌ای پشت گردنم به وجود آمده بود که باید جراحی می شد، بعد از اینکه عمل جراحی با موفقیت انجام شد، تصمیم گرفتم ولیمه‌ای به دوستان و آشنایان بدهم، ماه مبارک رمضان بود، پسرم به همراه فائزه کوچولو برای خرید نان رفتند، که با بی‌توجهی نانوا به نشتی گاز، در اثر انفجار دل خراشی رخ داد که منجر به از دست دادن دو فرزندم شد.

 

دیگر ادامه ندادم، رفتم سراغ دوران جبهه و جنگ و او ادامه داد: مهرماه سال ۵۹ وارد جبهه شدم در آن موقع حجت السلام غلامرضا حسنی را به عنوان نیروی مخصوص به منطقه داده بودند و بنی صدر فرمانده کل قوا بود.

 

با ۶۰۰ نفر نیرویی که آقای حسنی جمع کرده بودند در چمن استادیوم تختی آموزش دیدیم، شب‌ها در سکوی تماشاگران می‌خوابیدیم تا شروع اولین عملیات ۶ ماه در آنجا کار کردم و قبل از آن هم در عملیات ها حضور داشتم که از جمله آنها جنگ خیابانی مهاباد و آزاد سازی پیرانشهر بود.

 

سپس خدمت آقای حسنی رفتم و با صحبتی که شد تیرماه ۶۲ به سفارش مرحوم حجت الاسلام سیدحمزه، روحانی شاغل در تعاون سپاه، وارد این نهاد شدم.

 

ما در روستاها در منطقه کردستان و در هکّی، پشت پایگاه قدس حضور داشتم، همچنین به مدت چهار ماه بیسیم چی شهید مهدی باکری در منطقه کهنه شهر که همان تازه شهر سلماس بود شبانه‌روز از طریق کوه ها و روستاها کوه به کوه سینه به سینه خانه به خانه تا منطقه سرو را پاکسازی می کردیم.

 

بعد از آن در عملیات خیبر حضور داشتم، آن زمان به عنوان مسئول تبلیغات تیپ اعزام شدم، برای این کار آموزش‌ها و تمرین های سختی را پشت‌سر گذاشتم، بیسیم چی ما اعلام کرد نمی‌تواند در این عملیات شرکت کند و از آنجایی که تخصص من بی‌سیم بود، با هماهنگی‌های لازم خواستم تا در این عملیات شرکت کنم.

 

در این عملیات به گفته آقا مهدی باکری قرار بود در دو شب چهار، پنج تیپ عملیات کنیم، ما هم در چند گردان مسلح به موشک‌های آرپیجی آماده بودیم که یک تک به دشمن بزنیم تا سیستم دشمن به هم بخورد.

 

ساعت ۱۲ شب تا چهار صبح عملیات کردیم، هر چه در توان داشتیم پیاده کردیم و برگشتیم و آماده‌باش ماندیم تا از خط خود دفاع کنیم، به لطف خدا عملیات در مدت زمان پنج روز با موفقیت انجام شد، آن روز آقا مهدی باکری برای نماز ظهر آمد و ما را در نماز ظهر دید و گفت دست شما برادران هم درد نکند که سیستم دشمن را به هم زدید و عملیات به تعویق افتاد.

 

سپس نیروهای جایگزین آمدند بنابراین ما یک خط به عقب برگشتیم، بعد ازخوردن ناهار، حمام کردیم که ناگهان بمباران هوایی شد و من در آن جا موجی شدم، شهید مصطفی وطنی هم با ما بود، بعد از انتقال به بیمارستان تا پنج ماه با عصا راه رفتم و در اثر همین بمباران ۵۰ درصد از شنوایی‌ام را از دست دادم.

 

بعد از بهبودی دوباره به منطقه اعزام شدم، نزدیکی‌های عملیات والفجر ۸ بود و اواخر آزادسازی فاو عراق بود که ما در زیرزمینی که مرکز اطلاع رسانی فرهنگی بود مشغول بودیم، بعد از آزاد سازی فاو فردای آن روز قرار بود نیرو اعزام شود، من از آقای بنیادی اجازه گرفتم و سال ۶۴ به منطقه فاو و اروندکنار اعزام شدم، به مدت یک ماه پشت خط بودم بعد از آن یک گردان انتخاب و تجهیز شد که من جانشین فرمانده گروهان شدم.

 

بحث آزادسازی کارخانه نمک بود که ما ۱۲ اسفند ۱۳۶۴، ۳ گروهان در قالب یک گردان حرکت کردیم، شرح عملیات به این ترتیب بود، بدون اینکه دشمن متوجه ما شود، ابتدا باید وارد آب می‌شدیم و بعد وارد خاک ریز دشمن می‌گشتیم.

 

شب ساعت ۱۲:۳۰ وارد آب شدیم، در واقع این کار در ادامه عملیات والفجر هشت بود، رزمندگان جلوتر از ما فاو را آزاد کرده بودند و ما باید ۳ راهی را باز می‌کردیم.

 

حیدرزاده بیسیم‌چی ما شهید شده بود، ما وارد خاک عراق شده بودیم، فرمانده لشکر به همه دستور عقب نشینی داده بود، خبر به ما نرسیده بود، دو گروهان قبلی برگشته بودند و ما غافل از دستور عقب‌نشینی، راه برگشت نداشتیم در یکی از سنگرها موضع گرفتیم، هشت نفر از نیروهای عراقی به سمت ما آمدند، من بودم و دو بسیجی جوان که دستور حمله یا تسلیم در آن لحظه با من بود.

 

سخت‌ترین لحظه تصمیم گیری در زندگی، در عرض ۱۰ ثانیه تمامی لحظه‌ها و خاطرات زندگیم از جلوی چشمم گذشت، شانس ما برای مقابله زیر صفر بود، فقط به آن دو بسیجی فکر می‌کردم، که در آن لحظه گفتم اسلحه‌ها را زمین بگذارید.

 

به ناچار در تاریخ ۱۲ اسفند ۶۴ خود را تسلیم کردیم و دوران تلخ و اسف بار اسارت از این روز آغاز شد

 

ما را پیش فرماندهی در پادگان العماره بردند، برای بازجویی سه چهار روز نگه مان داشتند، که در این روزها فقط یک وعده به ما آب دادند، بعد از باز جویی به بصره منتقل شدیم، در آنجا سربازان عراقی با کابل، باتوم، چوب و حتی باتوم برقی ما را کتک می‌زدند.

 

تصور اینکه ۳۰ نفر در یک اتاق ۱۲ متری تاریک که از یک گوشه از اتاق نور کمی به داخل اتاق می‌تابید غیر قابل تصور بود، بدون هیچ حرف و مقدمه‌ای در اتاق را باز می‌کردند و همه را به زیر کتک می‌گرفتند، در اتاق دو مجروح داشتیم که یکی از آنها بچه اصفهان بود، یکی از پاهایش شدیدا عفونت کرده بود، بوی عفونت، محیط کثیف، گرمای طاقت فرسا امان بچه‌ها گرفته بود.

 

پشت گردن یکی از بچه‌ها را بخیه زده بودند، من زخم او را پانسمان می‌کردم، آبی برای شست و شو نبود چه برسد دست‌های‌مان را بشوییم، از زیر در چند تا سیب زمینی آب پز برای ۳۰ نفر می‌فرستادند، با همان دست‌های آلوده مجبور به خوردن آن بودیم.

 

وضعیت بهداشت غیر قابل توصیف بود، همه جا را شپش گرفته بود

 

بعد از چند ماه به شهر صدام ملعون، تکریت انتقال داده شدیم، وارد اردوگاه که شدیم ابتدا باید از تونل مرگ می گذشتیم، تونلی به طول ۱۰ متر، سربازان عراقی با باتوم و کابل منتظر ما بودند، وارد که می‌شدی از اول تا آخر تونل دست بسته باید کتک می خوردی، اگر شانس می‌آوردی انتهای تونل دری بود که باید باز می‌شد تا عبور کنی وگرنه کتک با کابل و سیم و باتوم دست بردارت نبود، در آن لحظه کابل محکمی داخل دستم خورد که شوک عجیبی به دستم وارد شد احساس کردم دستم فلج شده، مچ دستم برگشت، با خودم گفتم مهدی دستت را از دست دادی، اما به لطف خدا بعد از مدتی دستم خوب شد.

 

از تونل که عبور کردیم ۵ نفر از سربازان عراقی با باتوم و کابل انتظار ما را می کشیدند، یک دور دیگر کتک خوردن قابل تصور نبود، از روی لیست اسم‌ها را یک به یک می‌خواندند و ۶ سرباز عراقی به مدت ۵ دقیقه زیر مشت و لگد و باتوم ما را می‌زدند.

 

بدترین شکنجه، استرس بود، فکر اینکه نفر بعدی برای کتک ما هستیم حالت افسردگی عجیبی به ما دست می داد، حتی بعضی از بچه ها را ۴۸ ساعت تا گردن زیر خاک دفن کردند، شما حساب کنید موش و بقیه حیوانات و گرمای روز و سرمای شب به کنار اگر یک مورچه روی صورتت حرکت می‌کرد و نمی‌توانستی کاری بکنی چه حس و حالی داشتی، عذاب از این بدتر نداشتیم.

 

سربازان عراقی می‌گفتند شما نجس هستید باید پاک شوید آنقدر زدند تا خون بالا آوردیم، بعد از یک فصل کتک گفتند زود لخت شوید باید حمام کنید، چشم‌تان روز بد نبیند چه حمامی، یک دوشی که از آن قطره قطره آب سرد می‌چکید و به جای تمیز شدن درد زخم‌هایمان بیشتر می‌شد.

 

بعد ما را داخل اتاقی تنگ و تاریک انداختند و روز از نو و روزی از نو از شدت درد زخم هایمان نمی توانستیم به حالت پشت بخوابیم باید به روی شکم می‌خوابیدیم، اجازه بلند صحبت کردن نداشتیم، باید در گوش یک دیگر صحبت می‌کردیم و صدای بلند مساوی بود با کتک و ضربات مرگ بار باتوم.

 

بعد از چند روز من و حاج جعفر، همرزم صمیمی ام که خیلی با هم انس گرفته و هم دم و هم راز هم بودیم ما را برای بازجویی بردند، به ما می‌گفتند شما فرمانده هستید و باز هم همان باز جویی‌ها و کتک‌های تکراری، این کار را سه ماه انجام دادند، در این مدت یک بار ما را از هم جدا کردند و من فکر کردم که دیگر حاجی را نمی‌بینم.

 

خیلی ناراحت بودم به خاطر همین ۱۴ هزار صلوات نذر کردم، چون تسبیح نداشتیم از نخ پتوها کندم و به انگشتان پاهایم وصل کردم هر نخ ۱۰۰ صلوات و هر انگشت ۱۰ نخ به لطف خدا نذرم قبول شد و حاج جعفر برگشت.

خلاصه اینکه روزها به مانند سال می‌گذشت و رنج و عذاب هر روز بیشتر و بیشتر می‌شد، تا اینکه خبر رحلت حضرت امام را شکسته بسته فهمیدیم.

 

روزهایی که بچه‌های کم سن و سال آسایشگاه‌مان، یک شبه پیر شدند.

روزهایی که پیرمردهای مو سفید یکی یکی پیرتر شدند.

حالا دیگر خط‌های پیشانی رزمندگان اسیر شده قابل شمارش نبود.

وقتی صبح خبر را از رادیو شنیدیم دیگر باورمان شد که امام رحلت کرده است.

فرمانده کل قوا دیگر نیست.

خدا دیگر چه کسی برایمان بزرگ تری می‌کند؟

قبل از این اگر کسی ناراحت بود، بقیه دلداری می‌دادند؛ اما آن روزها همه محتاج دلداری بودند، حتی فرمانده‌هایمان.

چشم ها پر از اشک بود و دیگر برایمان مهم نبود عراقی ها اشک هایمان را ببینند یا نه.

صدای ناله‌های ریز ریز بچه‌ها شنیده می‌شد.

شانه‌هایشان می‌لرزید.

انگار آن روزها همه مرده بودند.

آن روزها و آن شب‌ها خیلی تلخ بود، آن قدر تلخ که تا امروز هنوز هم ته قلبم تلخی‌اش را حس می‌کنم.

با رحلت امام لبخند برای مدت زیادی از لب‌های اسرای ایرانی محو شد.

بعد از سپری کردن ۵ سال اسارت هر روز خبر آزادی اسرا شنیده می‌شد، عراقی‌ها یک روز می‌گفتند فردا آزادید، ما هم با ذوق و شوق آماده می‌شدیم… ولی فردایی در کار نبود.

مدتی ما را با این وعده وعیدها آزار دادند تا این که بهترین خاطره‌ام در آن دوران رقم خورد و ما آزاد شدیم.

تا این جای مصاحبه از چهره حاج مهدی توتونچیان فقط می شد حس درد و رنج را دریافت اما با آغاز شدن بخش بعدی مصاحبه فضای امیدوار کننده را می‌شد از خاطراتش استنباط کرد.

وی گفت: جوانان ما باید امروز قدر این امنیت و آرامش را بدانند و درک کنند که چه خون‌هایی ریخته شده و چه زجرهایی برای این آسایش کشیده شده است.

جوانان ما خواستار پیشرفت هستند و این خوب است ولی نه به هر قیمتی، باید وقایعی که در دوران انقلاب و دوران دفاع مقدس گذشته به درستی به نسل‌های جدید منتقل شود.

نام پاسدار مقدس است و باید معنی آن درک شود، وظیفه ما پاسداری از خاک و ناموس و وطن است، پاسدار باید تا آخرین لحظه عمر خود پاسدار بماند، اگر همین الان دشمن کج خیالی کند، بنده در صف اول در مقابل‌شان می‌ایستم.

 

 

منبع:فارس

انتهای پیام/ف

آخرین ویرایش در سه شنبه, 18 مهر 1396
  • 0 نظر
  • خواندن 153 دفعه

نظر دادن

درباره ما

متن درباره ما متن درباره ما متن درباره ما متن درباره ما متن درباره ما متن درباره ما متن درباره ما متن درباره ما متن درباره ما متن درباره ما متن درباره ما متن درباره ما متن درباره ما متن درباره ما متن درباره ما متن درباره ما متن درباره ما متن درباره ما متن درباره ما متن درباره ما متن درباره ما متن درباره ما متن درباره ما متن درباره ما متن درباره ما متن درباره ما متن درباره ما متن درباره ما متن درباره ما متن درباره ما متن درباره ما متن درباره ما متن درباره ما 

تماس با ما

متن تماس با ما متن تماس با ما متن تماس با ما متن تماس با ما متن تماس با ما متن تماس با ما متن تماس با ما متن تماس با ما متن تماس با ما

  • Address : No 40 Baria Sreet 133/2 NewYork City, NY,United States

  • Email : این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید

  • Phone1 : 0123-4567-8910
    Phone2 : 0123-4567-8910

مطالب ویژه 3